Ode aan het NU

Op dit
moment
glad
als een spiegel,
fris
dit uur,
deze dag
zo schoon
als een nieuw glas
– geen spinrag
uit het verleden -,
we raken
het nu met onze vingers,
snijden het
op maat,
we brengen het
tot bloei,
het leeft,
het is levend,
het brengt niets
onherstelbaars van gisteren,
niets uit het verloren verleden,                  
dit is
onze schepping,
nu groeit op dit
moment, het doet
stof opwaaien, het eet
uit onze handen,
vang het,
laat het niet verglijden,
niet verloren gaan in dromen
niet in woorden,
grijp het,
pin het vast,
zorg dat het je gehoorzaamt,
maak er een weg van,
of een bel,
een machine,
een kus, een boek
of een streling,
snij zijn heerlijke geur
van hout
en maak er een stoel van,
vlecht
zijn ruggesteun,
probeer het,
of beter nog
probeer een ladder!
Ja,
een ladder,
ga op
in het moment,
trede
na trede
je voeten
stevig op het hout
van het moment,
hoger,
hoger,
maar niet te ver,
net hoog genoeg
zodat je
de gaten
in het dak
kan dichten,
niet te ver,
je wilt de hemel niet bereiken,
reik tot
de appels,
niet tot de wolken,
laat die maar
– langs de hemel trekken –
naar het verleden zeilen.
Jij
bent je eigen nu,
je eigen appel:
pluk hem
van je boom,
til hem op
in je hand,
hij glimt
als een ster,
streel hem,
zet er je tanden in
en daar ga je,
fluitend onderweg

PABLO NERUDA


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.